Pisanie bloga jest zajęciem godnym kretyna.
Nie dość, że oddajemy prawa autorskie na nasze genialne spostrzeżenia i piękną formę bliżej nieznanym właścicielom portali blogowych, nie dość, że wkrótce brakuje nam czasu, aby się w tę pisaninę bawić – ale jeszcze wystawiamy się na osąd ludzi z gruntu nam nieżyczliwych, albo sfrustrowanych albo po prostu źle poinformowanych (albo wszystko naraz).
Miliony. Miliony a może nawet miliardy zbędnych słów.
Tym co nas(?), blogerów, trzyma online, jest próżność w najczystszej postaci, zobaczyć SWÓJ nick i podglądać ilu ludzi przeczytało MOJE donośne słowa.
Kiedy dochodzimy do kresu życia, robimy podsumowanie. Pomysły, które nie wypaliły, głupstwa, które zrobiliśmy, dziewczyny, z którymi nie przespaliśmy się, a które są już starymi kobietami i nikt ich nie chce. I nas zresztą tym bardziej.
Miałem 12 lat, a było to niewiarygodnie dawno temu, kiedy przeczytałem „Krzyżowców” Zofii Kossak-Szczuckiej. Doskonała powieść na scenariusz, o wiele lepsza niż wszelkie dzisiejsze hollywoodzkie gnioty.
Pod jej wrażeniem, już na studiach, zamarzyłem sobie, że gdy nadejdzie 900. rocznica zdobycia Jerozolimy przez pierwszą wyprawę krzyżową, kupię potężny terenowy samochód i pojadę jej szlakiem, z Clermont-Ferrand, przez północne Włochy, Jugosławię (było wtedy takie państwo), Bałkany, Stambuł, Anatolię, Syrię, do Palestyny, Izraela, szlakiem szalonego mnicha Piotra z Amiens, obłąkanych rycerzy prących na wschód na swoje zatracenie.
Myślałem wtedy, z perspektywy roku 1970, naiwny, że w 1999 roku problem Palestyny i Izraela już jakoś rozwiąże się, że się może dogadają, albo jedna strona w końcu wyraźnie zwycięży i łatwo będzie przejechać ostatni odcinek…
Nic się nie rozwiązało.
Co więcej, także piękna, bogata i fascynująca Syria legła w gruzach.
Z perspektywy studenta w roku 1970, potężny terenowy samochód był czymś równie nieosiągalnym jak pokój izraelsko palestyński.
Mijały lata. Zmieniałem się, doroślałem, starzałem.
Pielęgnowałem w duszy ideę wyprawy, choć nic nie robiłem dla jej urzeczywistnienia.
Na czym właściwie polega fascynacja drogą i pokonywaniem przestrzeni?
Co czuli marynarze Kolumba, gdy po tygodniach beznadziejnej podróży usłyszeli krzyk „Tierra”?
Jak zabiło serce Bartolomeo Diaza, gdy płynąc wzdłuż brzegu Afryki ciągle na południe, dotarł do końca kontynentu, a karawele mogły w końcu zawrócić na wschód i skierowały się na północ?
Albo co myślał Magellan, gdy jego okręty wyszły w końcu z cieśniny na spokojny szeroki ocean?
Ciekawość tego, co będzie za zakrętem? Zawsze przecież jest to samo, następny zakręt.
Nadeszły straszne czasy.
Nigdy już podróż nie będzie tym, czym była jeszcze niedawno.
Jeżeli mam odrobinę kasy, jestem w stanie dotrzeć niemal wszędzie.
Wykupić dowolną wycieczkę i z podobnymi sobie wyjechać, zamówić przez internet przewodnika, nawet na Antarktydzie.
Nieszczęśni podróżnicy doby obecnej wynajdują coraz dziwniejsze szlaki, aby zaistnieć w świadomości publicznej albo w swojej własnej. Napisać kolejną książkę o plemionach amazońskiej dżungli.
Być tam gdzie inni nie byli.
Wejść na Mont Everest nie jest już specjalną sztuką, spróbujmy więc wejść tyłem
Opiszemy to w National Geographic. Sprzedamy parę zdjęć.
Ryzykanci wybierają miejsca takie, gdzie będą kłopoty. Zdjęcia lepiej się sprzedadzą. Swoją wyprawę trzeba sprzedać. Bartolomeo też sprzedał, ba – sprzedał ją, zanim wyruszył.
Od czasu, gdy do podróży nie pcha nas prosta żądza rabunku złota czy korzeni, świat przestał być interesujący.
Osobiste doświadczenie niewygody czy radości w podróży nie daje się przenieść na innych, natomiast gdy ci inni zaczynają pragnąć tego samego, szlaki podróżne zamieniają się na szlaki turystyczne, szybko zapełniają brzuchatymi facetami w szortach, z puszką piwa w garści, albo skośnookimi pstrykaczami, odhaczającymi punkt po punkcie ze swojego przewodnika co właśnie sfotografowali.
Żyjemy w czasach „post”. Nie da się już niczego przeżyć wprost, bez dojmującego przeczucia, że ktoś przed nami już to miał, tyle że lepiej, wcześniej, w naturalnych kolorach i prawdziwym zapachu.
Nawet ostatni wielki motyw podróży, pielgrzymka, został zbanalizowany i sprowadzony do turystyki, podlanej ideologią. Ba, samo słowo zmieniło w katolickiej nowomowie sens, po serii duszpastersko-imperatorskich podróży Jana Pawła II, którym nie wiadomo czemu nadawano nazwę pielgrzymek.
Zatarło się wtedy w powszechnym rozumieniu tego słowa jedno z jego znaczeń, które wiąże się z mozołem, trudem, niepewnością, ryzykiem.
Pielgrzymka to wilki i zbójcy na drodze, ale też pomoc życzliwych ludzi ogarniętych bojaźnią bożą.
Jednak – historyczny czas wielkich pielgrzymek w Europie minął.
Wyprawy do miejsc specjalnych znane także w innych cywilizacjach i religiach musiały wynikać z najgłębszych potrzeb człowieka, bowiem wydają się czasami starsze niż same te religie.
Dlatego szlaki i miejsca pielgrzymkowe także i dziś przyciągają, jeśli już nie cudownością samego miejsca, to przekonaniem, że skoro inni tam dotarli, to TAM MUSI coś być.
Do Grobu Pańskiego pewnie już nie dojdę.
Postanowiłem ruszyć do Santiago de Compostela. Jak wielu przede mną i wielu po mnie.
Zobaczę, co warte jest własne doświadczenie. Może uda mi się robić notatki i wrzucać na bloga, milczące zobowiązanie wobec kilku czytających.
Jeszcze jeden blog opisujący co zjadłem, jaka była pogoda i ile kilometrów udało się przejść.
Net jest wielki i cierpliwy, na szczęście.
Etap pierwszy 2010 r.: Warszawa – Zgorzelec
Start Warszawa ► Gąbin Gąbin ► Radziejów Radziejów ► Mogilno Mogilno ► Dąbrówka Kościelna Dąbrówka Kościelna ► Mosina Mosina ► Leszno Leszno ► Głogów Głogów ► Gromadka Gromadka ► Zgorzelec Powrót do Warszawy
Etap drugi 2011 r.: Zgorzelec – Norymberga
Warszawa ► Zgorzelec dojazd Zgorzelec ► Chrastava Chrastava ► Benátky Benátky ► Praha Praha ► Novy Jachymov Novy Jachymov ► Pilzno Pilzno ► Eslarn Eslarn ► Schwandorf Schwandorf ► Altdorf Altdorf ► Norymberga Norymberga i powrót Powrót z Norymbergi
Etap trzeci 2013 r.: Norymberga – Dijon
Warszawa Norymberga dojazd Dzień w Norymberdze Norymberga ► Rothenburg o.d. Tauber Rothenburg o.d. Tauber ► Möckmühl Möckmühl ► Reilingen Reilingen ► Landau Landau ► Eckwersheim Dzień w Eckwersheim Eckwersheim ► Ribeauvillé Ribeauvillé ► Belfort Belfort ► Filain Filain ► Gray Gray ► Dijon Dzień w Dijon Powrót do Warszawy Koniec etapu trzeciego Przerwa między etapem trzecim a czwartym
Etap czwarty 2014 r.: Dijon – Orthez
Dijon ► Chanceaux Dijon ► Chanceaux Chanceaux ► Avallon Avalon ► Saint-R everien Saint-Reverien ► Saint-Pierre-le-Moutier Saint-Pierre-le-Moutier ► Saint-Amand-Montrond St-Amand-Montrond ► Gargilesse Gargilesse ► Châtelus Châtelus ► Aix-sur-Vienne Aix sur Vienne ► Perigueux Perigueux ► Gensac Gensac ► Bazas; Bazas ► Mont-de-Marsan Mont-de-Marsan ► Orthez Festyn w Orthez Powrót autobusem do Warszawy
Etap piąty 2015 r.: Orthez – Santiago de Compostela – Fisterra
Autobusem do Orthez Orthez ► Hasparren Hasparren ► Saint-Jean-Pied-de-Port Saint-Jean-Pied-de-Port ► Roncesvalles Roncesvalles ► Puente La Reina Puente La Reina ► Torres del Río Torres del Río ► Nájera Nájera ► Villafranca Montes de Oca Villafranca Montes de Oca ► Castrojeriz Castrojeriz ► Moratinos Moratinos ► León Dzień w León León ► Murias de Rechivaldo
Murias de Rechivaldo ► Cacabelos Cacabelos ► Hospital de Condesa Hospital de Condesa ► Portomarín Portomarín ► Arzúa Arzúa ► Gozo Gozo ► Santiago de Compostela ► Negreira Negreira ► Fisterra Fisterra ► Vilaserio Vilaserio ► Santiago de Compostela Dzień w Santiago de Compostela Do Madrytu, koniec!